رندانه

عشق

ثواب روزه وقبول حج آنکس برد  

که خاک میکده عشق را زیارت کرد

ای نقطه ی عشق را تو ثالث   

وی دایره را تو اصل وباعث   (مولانا)

در عشق جان سپاران مانند ما هزاران

هستند ولیک چون تو در خواب هم ندیدیم   (مولانا)

ای عشق همه بهانه از توست   

من خامشم این ترانه از توست (سایه)

بشوی اوراق گر همدرس مایی  

که علم عشق در دفتر نباشد

تا کشته ی وادی محبت نشوی   

سر رشته ی عا شقی به دستت ندهند

تا نشد رسوای عالم کس نشد استاد عشق  

  نیم رسوا عاشق اندر فن خود استاد نیست

جلوه ای کرد رخش دید ملک عشق نداشت  

 عین آتش شد از این غیرت بر آدم زد 

جسم خاک از عشق بر افلاک شد   

 کوه در رقص آمدوچالاک شد

حدیث عشق نداند کسی که همه عمر 

به سر نکوفته باشد درسرایی را    

در ره عشق تو نه سیم نه زر میباید  

 اینجا لب خشک وچشم تر میباید 

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز  

هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد 

طهارت ار نه به خون جگر کند عاشق 

به قول مفتی عشقش درست نیست نماز 

عشق از این گنبد در بسته برون تاختن است 

 شیشه ماه زطاق فلک انداختن است 

عشق دردیست به نزدیک طبیبان لیکن 

درد مندان همه دانند که آن درمان است

لاف عشق وگله از یار زهی لاف دروغ   

عشق بازانی چنین مستحق هجرانند

عاشقی شرط تنها ناله وفریاد نیست  

هر که ازجان شیرین نگذرد فرهاد نیست

عشقهایی کز پی رنگی بود  

عشق نبود عاقبت ننگی بود

عاشقان گر در آتش می پسندد لطف دوست 

 تنگ چشمم گر نظر در چشمه ی کوثر کنم

غلام عشق شو کاندیشه این است    

 همه صاحبدلان را پیشه این است

فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی  

 بخواه جام وگلابی به خاک آدم ریز

گر مرید راه عشقی فکر بد نامی نکن   

 شیخ ثنعان خرقه رهن خانه ی خمار کرد

نعره زد عشق که خونین جگری پیدا شد  

حسن لرزید که صاحب نظری پیداشد

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق    

ثبت است در جریده عالم دوام ما

یارب به کمند عشق پا بستم کن    

وز دامن غیر خودتهی دستم کن  

یکباره ز اندیشه یعقلم برهان   

وز با ده صاف عشق سرمستم کن

ما را به مقام عشق راهی دادند 

 در کوی خرابات پناهی دادند  

درویشی وبیچارگی ما دیدند                

مارا هم از این نمد کلاهی دادند

یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب   

کز هرزبان که میشنوم نامکرر است