رندانه

گویند سنگ  لعل شود در مقام صبر              آری شود ولیک به خون جگر شود

کلک مشاطه حسنش نکشد نقش مراد

هرکه اقرار به این حسن خدا داد نکرد

کمتر از ذره نه ای پست مشومهر بورز

تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است

مباد کس که درین نکته شک و ریب کند

کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد
ای پرستو که پیام آور فروردینی

کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

کمند صید بهرامی بیفکن جام جم بردار

که من پیمودم این صحرا، نه بهرام است و نه گورش

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد

که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت

یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم

که گشته ام ز غم و جور روزگار ملول

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست

عشوه ای زان لب شیرین شکربار بیار

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود

بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

کفر زلفش ره دین میزد و آن سنگین دل

در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

که را گویم که با این درد جانسوز

طبیبم قصد جان ناتوان کرد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت

بانگ نوش شادخواران یاد باد

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

وه که بس بی خبر از غلغل چندین جرسی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی

کجا یابم وصال چون تو شاهی

من ِ بدنام ِ رند ِ لاابالی

کام بخشی گردون عمر در عوض دارد

جهد کن که از دولت داد عیش بستانی

کشته ی غمزه ی تو شد حافظ ناشنیده پند

تیغ سزاست هر که را درک سخن نمی کند 

گ

گر به کاشنه رندان قدمی خواهی زد         

     نقل و شعر شکرین و می بی غش دارم              

گربه دولت برسی مست نگردی مردی 

باده پر خوردن و هوشیار نشستن سهل است

گویند سنگ  لعل شود در مقام صبر 

آری شود ولیک به خون جگر شود

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض 

ورنه هر سنگ و گلی لوء لوء و مرجان نشود

گر سوخته دل نئی زمادور که ما 

آتش بدلی زنیم کو سوخته نیست

گر مرید راه عشقی فکر بدنامی نکن 

شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر 

این مهر بر که افکنم این دل کجا برم

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید

گفتم که ماه من شو گفتا اگر براید

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس 1

1 با تشکر از دوست جدید رندانه برگ پاییزی