رندانه

ر 

راه پنهانی میخانه نداند همه کس  

   جز من و زاهد و شیخ و دوسه رسوای دگر

راز درون پرده ز رندان مست پرس

کاین حال نیست زاهد عالی مقام را

رسم عاشق نیست با یک دل دو دلبر داشتن

یا زجانان یا زجان باید که دل برداشتن

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دوسه رسوای دگر

راز ی که بر غیر نگفتیم و نگوییم

با دوست بگوییم که او محرم راز است

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است آنکه تدبیر و تامل بایدش

رواق منظر چشم من آشیانه توست

کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست

راستی گویم به سروی ماند این بالای تو

در عبارت می نیاید چهره ی زیبای تو

رندان تشنه لب را آبی نمیدهد کس

گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت

رنج ما را که توان بُرد به یک گوشه ی چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی  1

رحم آر بر دل من،کز مهر روی خوبت
شد شخص ناتوانم باریک چون هلالی

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت
زلف شمشاد قدی ساعد سیم اندامی

روزه هرچند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی  2

روشن از پرتوی رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست


روز وصل دوستداران یاد باد
یادباد آن روزگاران یاد باد

راز حافظ بعد از این ناگفته ماند
ای دریغا رازداران یاد باد

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
شعری بخوان که با آن رطل گران توان زد

رسم عاشق کشی و شیوه ی شهر آشوبی
جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود 3

رهرو منزل عشقیم و زسرحد عدم
تا با قلیم وجود این همه را آمده ایم 5

ز

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع